Çocuk ve Fiziksel Şiddet

Fiziksel şiddet, kaba kuvvetin, kurbanın sindirilmesinde ya da korkutulmasında yaptırım aracı olarak kullanılmasıdır. Tokatlama, çimdikleme, ısırma, itme, tekmeleme, boğazına sarılma, eline geçirdiği cisimle saldırma, kemik kırma, evden kovma, terk ve ölüm fiziksel istismar kapsamında yer almaktadır.

Fiziksel istismarı uygulayan aileler genelde, eğitim ve gelir durumu düşük aileler, parçalanmış aileler, alkol ve madde bağımlılığı olan ailelerdir. Anne babanın beklentileri ile çocuğun gelişim kabiliyetleri uyumsuz ve anne babanın çocuklardan beklentileri yüksek ise fiziksel şiddet ihtimali artmaktadır. Sosyal çevreden kopuk yaşayan ailelerde, çocuğa yönelik fiziksel istismar uygulama riski fazladır. Çocukların yaşları, cinsiyeti ve sağlık problemleri ile fiziksel şiddet arasında ilişki söz konusudur.

Çocukların fiziksel şiddete maruz kalması, somut bulgularla teşhisi mümkün kılmaktadır. Fiziksel şiddet sonucu genelde çocuklarda çürükler, yanıklar ve kırıklar oluşmaktadır.

Fiziksel şiddete uğrayan çocuklarda sosyal uyum problemleri görülür. Genelde içine kapanık, sessiz, uysal, başkalarıyla birlikteyken uyumlu, çekingen, bazen utangaç ve korkmuş bir izlenim bırakırlar.

Dayak etkisiz bir yöntem olsa da, alışkanlıkla, ilk başvurulan yöntem olmaktan çıkmadı. Ancak, eskiden ana-babanın rahatça benimsediği, üstünde pek düşünmeden başvurduğu bu ceza yolu, günümüzde o denli iç huzuruyla uygulanamıyor. Artık kimse dayaktan övünçle bahsetmemektedir. Batıda dayak olgusu doğru karşılanmadığından, çocuğa yönelik istismar konusunda kendini tutan ebeveynler, birikimlerinin sonucunda bir anlık patlama ile çocuğa kalıcı hasarlar verebilmektedir. Türkiye’de gelişmiş ülkelere oranla çocuklarda ezim ve sakatlanma olaylarına daha seyrek olarak rastlanır. Çocuk istismarının görüldüğü evlerde, şiddetin geniş bir kullanım alanı bulması ve sürekliliğin olmasından dolayı, öfke ve kızgınlık yavaş yavaş boşaltılmakta ve çocuğu sakat bırakacak yoğunlukta olmamaktadır.

(Atalay Yörükoğlu – Çocuk Ruh Sağlığı 2002)

Diğer kaynaklar: Arnd Stein – Saldırgan Çocuk 1997, Füsun Sokullu – Türkiye’de Aile İçi Şiddet 2003, Mustafa Yücel – Ailede Şiddet 1993

Yorum Yaz